முடிவு

அந்த சோகம்

தான் ஒரு

தற்கொலையில் முடிந்திடவோ

அல்லது ஒரு

கவிதையில் முடிந்திடவோ

சமமான வாய்ப்புகள்

இருப்பதாகக் கருதியது

கேள்விகள்

சில கேள்விகளை

அன்றே கேட்டிருக்கலாம்

அவை

“என்னை மன்னித்துவிடு”

என்பதோடு முடிந்துபோயிருக்கும்.

அழுகை

ஒரு உயிர் உருவாகும்போது

ஒரு உயிர் பிரியும்போது

ஒரு தோல்வியை ஏற்கும்போது

ஒரு வெற்றியை சுவைக்கும்போது

ஒரு மகிழ்ச்சியை உள்வாங்கும்பொழுது

ஒரு தூரோகத்தை எதிர்கொள்ளும்போது

ஒரு அலட்சியப்படுத்தப்படுதலை உணரும்போது

ஒரு அன்பு மறுக்கப்படும்போது

ஒரு காதல் தோல்வியுரும்போது

ஒரு நட்பு முறியும்போது

ஒரு தனிமை சூழ்ந்துகொள்ளும்போது

அழுகை அவற்றை வரவேற்கிறது.

ஒரு உறவின் கடைசி சந்திப்பில்

இந்த மழை நாளின் மாலை வேளையில்

நாம் அருந்திக்கொண்டிருக்கும்

இந்த தேநீர் முடிந்தவுடன்

நமக்குள் உள்ள

எல்லாமும் முடிந்துபோய்விடும்

இருந்தும்

நீ அந்த தேநீரை

என்னிடம் தந்தபொழுது

ஒரு சிறு தொடுதல் நடந்தது

நம் இருவருக்கு மட்டுமே பரிச்சயமான

ஒரு மிக அழகான பாடல்

இப்பொழுது ஒலித்துக்கொண்டிருக்கிறது

எதிரெதிரே அமர்ந்திருக்கிறோம்

நான் உன்னைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறேன்

உன் கண்கள் வேறு எங்கோ நிலைகொண்டிருக்கிறது

இதுவரை கூறிய 

சமாதானங்களுக்கு பதிலாய்

ஒரு வெற்றுப் புன்னகையைத் தருகிறாய்

உன் கைக்கடிகாரத்தில் அடிக்கடி நேரத்தைப் பார்க்கிறாய்

உன் தேநீருக்கு நான் பணம் கொடுப்பதை மறுக்கிறாய்

உன்னிடம் எனக்கான முக்கியத்துவம் குறைந்திருக்கக்கூடும்

மழை பெய்கிறது

அதை

ரசிக்கப் பிடிக்கவில்லை

ஒரு உறவு உடைவதால்

இந்த உலகின் இயக்கத்தில்

எந்த ஒரு மாற்றமும் ஏற்படப்போவதில்லை என்பதை

சுற்றம் விளக்கிக்கொண்டிருக்கிறது

என்றுமே

ஒரு மனிதரை இன்றுதான்

கடைசியாக சந்திக்கப்போகிறோம் என்று
நினைப்பதில்லை

நான்

நாம் மீண்டும் இணைவதற்கு உதவியாய் வரப்போகும்

அந்த அதிர்ஷ்ட தேவதைக்காக

ஆறிக்கொண்டிருக்கும் ஒரு தேநீர் கோப்பையுடன் 

காத்துக்கொண்டிருக்கிறேன்.

மழையில் நனைந்த புத்தகங்கள்

புத்தகங்கள்

மழையில் நனையும்பொழுது

கொஞ்சமாகவேனும் பதட்டமடைகிறோம்

சில மணி நேரமேனும்

நம் வாழ்வின்

அத்தியாவசியத் தேவைகளை மறந்து

கடமைகளில் இருந்து தவறி

அமைதியிழந்து

அதன் ஈரத்தை உலரவைக்க முற்படுகிறோம்

வெயிலில்

மின் விசிறிக்கு அடியில்

அறையின் வெம்மையில்

இன்னும் ஏதேதோ வழியில்

முயற்சித்துக் கொண்டிருக்கிறோம்

அவற்றை

மழையில் நனைந்த

நம் உடலைப்போல்

எளிதாய்த் துவட்டி விட முடிவதில்லை

ஈரங்கள் உலர்ந்த பின்னும்

உடம்பில் பட்டத் தீக்காயம் போல

என்றும் அந்த ரணத்தை

சுமந்தலைகின்றன

வாசிப்பவனுக்கு

அதன் பக்கங்களின்

மேடுபள்ளங்கள்

உறுத்திக்கொண்டே இருக்கிறது

அதைப் பார்க்கும்பொழுதெல்லாம்

ஒரு தீரா சோகம்

என்றோ நடந்த துரோகம்

யார் மீதோ ஒரு அர்த்தமற்ற கோபம்

நம் மனதில் வந்து செல்கிறது

அதன் இருப்பு

ஒரு சிறு துயரச் சம்பவத்தின்

அடையாளச் சின்னமாய் அமைகிறது

அதனை மறக்க

எவ்வளவோ முயல்கிறோம்

ஆனால் என்றுமே

நம் இயலாமைக்கு

ஒரு சிறந்த எடுத்துக்காட்டாய்

நம்மைப்பார்த்து

சிரித்துக் கொண்டே வாழ்கிறது

மழையில் நனைந்த புத்தகங்கள்.